24.10.07

¿De qué sirve la paz sino tenemos libertad?

Os escribo esta entrada desde la cocina de mi piso, donde mi compañero Dani ha estado a punto de provocar un incendio con unas palomitas y un microondas. Lo sé, suena increíble, pero creedme, es capaz de ello y mucho más. Es como McGyver pero a lo desastre. Mejor nunca le presto un chicle, un cable y una navaja. (Dani xa sabes que vai en broma) Hay más historiestas que os podría contar como nuestra surrealista discusión en un ascensor en el que él echaba las culpas al ascensor de un fallo suyo, nuestras peleas para ver la televisión, mis cambios de bombillas y las goteras que tengo en el baño, pero quedaríamos demasiado mal, perderíamos todo el supuesto respeto del que gozamos, y no, no es plan, que a uno le sale la vena Lannister y no, el honor y respeto hay que cuidarlos.
Ahora estamos viendo Kyle XY, que no sé si lo sabéis, pero he llegado a llorar con el último capítulo de la primera temporada (sí, soy así, un llorón), pero es que la despedida era tan triste... Ay, también lloré ayer con Las trece rosas, que en serio, es muy, demasiado, tope, triste, sobre todo la última parte, que vaya tensión. Eso sí, podrían haber sacado mucho más de esa preciosa historia, una historia protagonizada por auténticas heroínas de este país. Supongo yo que Rajoy, su primo y su cuñado estarán quejándose del contenido político de la cinta, pero es lo que hay, señores, es lo que hay. En el blog de mi compi Elaine Holmes, he podido leer una elogiosa crítica de la película protagonizada por Naomi Watts y Viggo Mortensen, Promesas del este, dirigida por David Cronenberg. Pues bien, a mí me pareció una película tirando a mediocre, flojilla y con múltiples errores de guión, ritmo e interpretación. Pero ya se sabe, para gustos, colores.


En cuanto a otros detalles de mi vida, poco hay que decir: cada vez se hacen nuevas amistades más fuertes, los paseos por Santiago son cada vez más agradables... ya sabéis, lo de siempre.


Ah, y muchas gracias a todos esos comentarios de gente ajena a mí, pero que s eha interesado por mi blog, que lo elogian y que bueno, arrancan una sonrisilla y suben ligeramente el ego. (caray, vaya hostia se ha pegado un personaje de Kyle XY, XD)


Bicos á compostelana!

3 ideas aportadas:

Dani dijo...

Ola rapaz!!Primeiro felicitarche polo teu blog...mola moito..d vrdá...gústame como escribes e teño ben seguro q algún día poderás te-lo teu libro escrito!!!

E nda..jou..un peqeno fallo técnico, e boeno menos mal q comprei mais dunha bolsa e así podo probar sorte a próxima vez pero coas ventás abertas, non vaia ser... xD
O tema do ascensor..ehém ehém..tamén outro fallo técnico..e claaaaro..ti non fales da peazo bronca q m botaches non??? "PERO XQ LLE DAS AO SEXTOO???? AGORA IMOS TARDAR MÁIS!!" xD

Pois na!!!Xa m pasarei x akí a miúdo!!

Eña aburiño!!! E viva o noso 6ºD :D

Aeris dijo...

Así me gusta, que saques o orgullo Lannister á luz. E o de que levantas pasións... bueno, iso xa o sabía eu.
Pois a min Kyle XY non é que me guste demasiado. Terei que insistir porque o mercores intentei ver o capítulo de cuatro e non me enterei de nada. Xa me descargarei a serie.
Falando de pelis, a última que fun a ver, Cuento de las dos orillas, do AMAL, non a vexas nin aínda que che paguen por facelo. Raiada pseudo-intelectualista cun guión elaborado por un neno de tres anos (dous e medio se o neno e intelixente) Menos mal que só nos tangaron dous euros...
Para a semana temos que quedar para ir ao Cine Europa, que ese sí suele estar ben.

Elaine Holmes dijo...

Anda, si lo he entendido todo. ¡Qué bonita es la multiculturalidad! *o*